Odkąd pamiętam, gotowanie i jedzenie sprawiały mi ogromną przyjemność. To miłość, która została ze mną na całe życie — i to ona ostatecznie doprowadziła mnie tu, gdzie jestem dziś.

Ale po drugiej stronie tej miłości była walka. Z otyłością zmagam się od czwartego roku życia. I nie była to walka prowadzona w komfortowych warunkach.

Od najwcześniejszych lat życia towarzyszył mi stres, którego dziecko nie powinno znać. Moja mama walczyła z chorobą nowotworową przez 19 lat — w 2020 roku przegrała tę walkę. Później kolejne, długotrwałe choroby w najbliższej rodzinie. Bycie tym, kto pomaga, wspiera, opiekuje się — godząc to z dorastaniem, szkołą, studiami.

Dziś, mając wiedzę o fizjologii, wiem to, czego wtedy nie umiałem nazwać: moje ciało nauczyło się reagować na życie jedzeniem. Bo jedzenie było jedną z niewielu rzeczy, na które miałem wpływ.

I to — paradoksalnie — dało mi wgląd, którego nie da żadna książka. Wiem z autopsji, jak głęboko emocje, chroniczny stres i sytuacja życiowa wpływają na to, co i ile jemy. Wiem, że kortyzol, insulinooporność, podjadanie z lęku — to nie są terminy z podręcznika. To codzienność wielu osób, które ich nie nazywają.

Próbowałem chyba wszystkiego — kolejnych diet, eksperymentów, „cudownych” rozwiązań. Waga nie spadała. Co gorsza — szła w górę. Do tego słabe wyniki krwi, niepokojący lipidogram — i przepis na coraz słabszy organizm był gotowy.

Przełom przyszedł na studiach w SGGW. Dopiero prawdziwa nauka — fizjologia, biochemia, technologia żywności — pokazała mi, co realnie dzieje się w organizmie i dlaczego wszystkie te diety-cuda były skazane na porażkę. Wtedy podjąłem decyzję: walczę o swoje zdrowie, ale w oparciu o dowody, nie obietnice.

Wiele złych nawyków udało mi się zmienić. Nad kilkoma wciąż pracuję — bo proces zmiany nie kończy się nigdy. I dlatego doskonale wiem, jak to jest stać na początku tej drogi: ile wymaga czasu, świadomości i — najważniejsze — wsparcia kogoś, kto nie tylko zna teorię, ale przeszedł to sam.

Dziś łączę dwie rzeczy: solidną wiedzę naukową ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego — najlepszej uczelni żywieniowo-spożywczej w Polsce — z osobistym doświadczeniem zmiany, która kosztowała mnie wiele, ale dała mi wszystko.

To jest dowód — nie obietnica — że nawet z trudnego startu, z bagażem strat, chronicznego stresu i własnych porażek, można wyjść mocniejszym. Zmienić nawyki. Odzyskać zdrowie. Zacząć żyć świadomie, a nie tylko przetrwać kolejny dzień.

Chcę pomagać tym, którzy wiedzą, że coś trzeba zmienić, ale nie wiedzą jak — albo próbowali tyle razy, że już nie wierzą, że się da.

Się da. I mówię to nie z podręcznika, tylko z własnego talerza.